Wilg

(2008)

Ze voedt zich met de oneindigheid
die zich heeft ontkiemd in haar kern
De bladeren stil en die zekerheid,
het geheim van de tijd:
Verlangen ligt besloten
in het hart van de mens -
niet eeuwigheid.

Voor en na, denken wij
maar zij denkt niet
zij weet zonder weten
en voelt zonder voelen
wat wij zijn vergeten

Geslonken al, geworteld
tot diep in de grond, doch kent
ze de kracht der vrijheid, een zege
die zelfs diep verborgen schijnt van
onder haar bast, onaangetast
ruw als het lied dat zij zingt

Helderder dan de regen waarvan zij
drinkt, en zo ondoordringbaar -
Net als de onzichtbaarheid
van die bescheidenheid -
Groots in haar moed reikt
zij haast tot in de hemelen...

en dan
zonder angst te zijn