Zeebodem

ik hoor de zeemeerminnen
ze vertellen me dingen;
het zijn mijn herinneringen -
ik hoor de sirenen ze bezingen.
het gaat over vermengingen
en onderzeese heerschappij
het gaat over hen en mij,
en helse verzengingen -
ik hoor hen mij roepen,
roepen als een oceaan;
in de tovercirkel blijf ik
als geworteld staan.

want vanuit het venster,
het venster bij de maan,
staart de nachtegaal mij aan:
"het is te laat voor leugens,
het is te laat om weg te gaan,"
dan begint het te ontstaan:
woeste golven die mij neerhalen;

ik moet de prijs betalen!

- een vloedgolf van gedachten -
die mij verheerlijken en verkrachten
en beelden van goden en demonen
en helse creaturen die mij begluren
en zonen van de donkere heer
welke in mijn hart turen.

die prins die op mijn zwakte zint
en dan zij, die slechts de natuur bemint -
wie is wie? - in mijn gedachten,
in mijn herinneringen -
ik hoorde de zeemeerminnen zingen
ik vertel nu wat zij zeiden,
want ze vroegen mij te leiden!
de schipbreuk werd tot zegen
want ze zeiden mij verlegen, dat
ze nooit enige macht hadden gehad;

op de zeebodem vind ik hun schat.