fonkelende lichten
felle vlagen, en
een ziltige bries
die zich om mijn hart sluit
ik staar naar binnen en
vind daar alles buiten mij..
ik voel mij als een danser
met te krappe schoenen
want de horizon verdwijnt
en terwijl wolken kolken
en de golven razen
zie ik hoe hij
mij vredig toeschijnt,
mij laat weten
dat ik mijn schoenen maar
moet achterlaten;
ik ben het nooit vergeten:
'dan zullen we verder praten'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten