Startpunt

ik ben verliefd
op de wereld -
m’n hart doorkliefd
door andermans leed -
zoals het mij openreet,
en ik begon te voelen
wat ze bedoelen.
een oneindig omarmen
van alles in de kosmos,
van geluk tot erbarmen,
ik zie de boom en het bos,
en kijk met breed vizier
alle liefde los, en het lost
zich in mij op,
ik begin te denken;
over wat een ander mij kan schenken,
als ik open sta en leer; schuld, schaamte
het hoeft niet meer.
het mag ophouden te bestaan,
en zo eindig ik vooraan,
mijzelf voorop geplaatst.
“volg mij maar,” wenk ik dringend,
met een simpel gebaar -
het weefsel aaneen zingend
dans ik zo kleuren de wereld in,
het is een nieuw begin.
en alles dat ik was
wordt opnieuw opgebouwd,
met mijzelf het meest vertrouwd,
in plaats van de vijand te zijn.
te midden van illusie en schijn,
zie ik de schoonheid zich aandringen,
het zijn de naakte dingen,
zonder omhulsel, zonder vorm,
voordat ze bestaan.
een soort norm,
daar wil ik gaan, treden,
helemaal tot aan beneden.
waar ik onder ieder sta,
dat is hoe ik bega
mijn transformatie – in gratie
ben ik mijzelf, ik ben zoals ik ben.
dat is hoe ik mijn donkere aard tem,
het beest knuffel, kus,
dat is hoe ik de leegte sus,
van altijd meer willen,
nooit is het genoeg, behalve nu -
het enige moment dat ik weet.
ik schrijf het op, voor ik het vergeet.
vind het wonder in het kleine,
en het zal uitdijen, en alles
overheersen,
ik geloof ten zeerste
dat ik mij goed, lief en teder manifesteer.
zo sus ik het hartzeer,
dat altijd klaagt en weent
over alles dat ik niet beheers.
en eigenlijk zo teer
is die breekbaarheid -
mensen lopen eroverheen,
tot ik ze bijbeen, en laat zien:
“dit is wat ik verdien,”
ik verdien het beste, dat wat ik
goed noem. En wat mij heel zal maken,
de ziel die mij zal raken,
en kreten zal doen slaken van extase -
een eindeloos baken en
rots in de branding -
ik bereid me voor op de landing.
ik zweefde het leven door,
dat is hoe ik de balans verstoor.
ik open mijn ogen – ik zie mijn creatie,
en wat een sensatie
vult mijn wezen.
de scepter in mijn handen:
“wat wil ik scheppen?”
ik wil de wonden deppen
en alles volmaakt maken,
maar dat zijn moeilijke zaken,
want het is relatief.
pas op, wordt geen dief
van je eigen hart, alle smart -
verzamel het in een vat en exclameer:
“ik doe het zo nog een keer!”
dit is wat mij heeft gemaakt,
dit is wat mij heeft geraakt.
geradbraakt in emoties vind
ik een windroos, een midden,
een heilig kind, dat me verrast.
ik kruip uit de kast en overwin mijn angsten,
de aller-langste en donkerste nachten van de ziel,
zijn die waarin ik neerkniel - voor het ene
onveranderlijke, dat niet valt bij te benen,
een zucht naar puur worden,
zo ben ik mijzelf geworden.
dit is wat ik bedoel,
precies zoals ik het voel.
het voelt goed precies zo;
een oprecht en uniek cadeau.